Hoehn [hö:n] Alfred, *20 X 1887 Oberellen (k. Eisenach), †2 VIII 1945 Königstein (k. Frankfurtu n. Menem), niemiecki pianista i kompozytor. Studia muzyczne rozpoczął w Meiningen u E. Steinbacha. Jego nauczycielami gry na fortepianie byli L. Uzielli (uczeń C. Schumann) w konserwatorium Hocha we Frankfurcie n. Menem i E. d’Albert. Dyrygenturę studiował u F. Steinbacha w Kolonii. W 1910 wygrał Konkurs Pianistyczny im. Antoniego Rubinsteina w Petersburgu, odnosząc zwycięstwo nad takimi pianistami, jak E. Fischer, T. Isierlis i Artur Rubinstein. W 1937 Hoehn wchodził w skład jury III Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. F. Chopina. Od 1929 profesor konserwatorium Hocha we Frankfurcie n. Menem; do jego uczniów należał m.in. E. Then-Bergh. Hoehna wysoko ceniono w Niemczech; podkreślano jego rozległe możliwości wyrazowe, zarówno delikatność, jak i siłę uderzenia, a przy tym szlachetność tonu, dystynkcję i opanowanie, dopatrując się w tym podobieństw estetycznych do stylu młodego W. Backhausa, a zwłaszcza W. Giesekinga, oraz pokrewieństwa duchowego ze szkołą C. Schumann. Hoehn nagrał dla wytwórni Parlophone kilka płyt, zawierających Pastorale D. Scarlattiego (w opracowaniu C. Tausiga) i trzy utwory Chopina: kontrowersyjnie wykonane etiudy f-moll op. 25 nr 2 i c-moll op. 10 nr 12 (z oktawami martellato w kodzie) oraz Barkarolę. Twórczość kompozytorska Hoehna obejmuje m.in. Kwartet smyczkowy, Psalm XXII na baryton i orkiestrę, 6 pieśni z orkiestrą, utwory fortepianowe. Opracował także wydanie 32 sonat Beethovena.
