Hart [ha:rt] Lorenz Milton, *2 V 1895 Nowy Jork, †22 XI 1943 Nowy Jork, amerykańska librecistka i autor piosenek. W 1917 ukończył studia dziennikarskie na Columbia University w Nowy Jorku i debiutował jako autor skeczy i tekstów piosenek; tłumaczył także libretta niemieckich operetek. W 1918 poznał R. Rodgersa, z którym związał się do końca swej działalności. Spółka Rodgers-Hart zadebiutowała w 1919 piosenką Any Old Place with You włączoną do rewii A Lonely Romeo; wkrótce zaprezentowała swe piosenki w rewii Fly with Me wystawionej na Columbia University i przedstawiła wspólnie z kompozytorem S. Rombergiem komedię muzyczną Poor Little Ritz Girl. Za początek ich kariery uznać trzeba jednak dopiero wystawienie w 1925 rewii The Garrick Gaieties z przebojami Manhattan i Sentimental Me. Później we współpracy z rozmaitymi autorami Rodgers i Hart wystawili komedie muzyczne Dearest Enemy (1925, z balladą Here in My Arms), The Girl Friend, Peggy-Ann (1926), One Dam’ Thing after Another, Betsy, A Connecticut Yankee (1927, z piosenkami My Heart Stood Still i Thou Swell), Present Arms, Chee-Chee (1928), Spring Is Here, Heads Up (1929), Simple Simon, Evergreen (1930), America’s Sweetheart (1931), Jumbo (1932, z przebojem The Most Beautiful Girl in the World), On Your Toes (1936), Babes in Arms (przeboje Where or When, My Funny Valentine, The Lady Is a Tramp), I’d Rather Be Right (1937), I Married an Angel, The Boys from Syracuse (1938), Too Many Girls (1939), Pal Joey (1940, z przebojami I Could Write a Book i Bewitcheds, Bothered and Bewildered), By Jupiter (1942). Hart chętnie adaptował znane sztuki i powieści, ubarwiając je dodatkowymi wątkami, wprowadzając nowe postaci, przenosząc akcję w czasie i przestrzeni, zmieniając styl i charakter, zwykle na korzyść dzieła scenicznego. Jego pomysłowość była nieograniczona: bohaterem I’d Rather Be Right uczynił prezydenta F.D. Roosevelta, w Peggy-Ann wykorzystał jako temat modną psychoanalizę, w Babes in Arms – konflikt pokoleń, w Dearest Enemy przedstawił wojnę z przymrużeniem oka, w I Married an Angel i Pal Joey zakpił z emancypacji kobiet, a w Connecticut Yankee przemieszał poezję staroangielską z amerykańskim slangiem. Filmy muzyczne Rodgersa i Harta powstałe w latach 30. nie zapisały się w historii kina, poza Love Me Tonight (1932, przeboje Mimi, Isn’t It Romantic? i Lover) oraz Manhattan Melodrama (1934, ballada Blue Moon). Dużo ciekawsze są ekranizacje ich 12 komedii muzycznych, zwłaszcza A Connecticut Yankee (1931), On Your Toes (1939), Pal Joey (1957) i Jumbo (1962). Współpraca obydwu twórców zaowocowała 29 dziełami; ich działalności jest poświęcony film Words and Music (1948).
Literatura: S. Marx i J. Clayton Rodgers and Hart, Nowy Jork 1976; D. Hart Thou Swell, Thou Witty. Life and Lyrics of Lorenz Hart, Nowy Jork 1976.
