Gardel, Pierre Gabriel

Gardel [~d’el], Pierre Gabriel, zw. le Jeune, *4 II 1758 Nancy, †18 X 1840 Paryż, syn Claude’a, francuski tancerz, choreograf i pedagog. W latach 1780–96 był pierwszym tancerzem, w latach 1784–1829 również choreografem paryskiej Opery. W latach 1782–1815 był dyrektorem szkoły baletowej przy paryskiej Operze. Wykonywał znane partie tytułowe typu noble, np. w Télémaque dans l’île de Calypso (muzyka E. Miller), Céphale et Procris (muzyka A.-E.-M. Grétry), Philémon et Baucis (muz. F.J. Gossec), Le déserteur (muzyka W. Miller). Odniósł też duży sukces w baletach J.G. Noverre’a w Londynie (1781–82): w Renaud et Armide, Medée et Jason, Adèle de Ponthieu. W choreografii był zwolennikiem reformy J.G. Noverre’a, dbał o równowagę wszystkich elementów składowych widowiska baletowego. Zwracał szczególną uwagę na zgodność ruchu z muzyką, sam zresztą był zdolnym skrzypkiem.