Strozzi, Gregorio

Strozzi [stro´cci] Gregorio, *ok. 1615 San Severino Lucano, †2 I 1692 Neapol, włoski kompozytor i organista. Studiował w Neapolu u G.M. Sabina, tamże w 1634 został drugim organistą kościoła Santissima Annunziata. W 1645 był kapelanem w katedrze w Amalfi i opatem S. Matteo di Albanella koło Salerno, W 1655 uzyskał doktorat prawa cywilnego i kanonicznego na uniwersytecie w Neapolu i tytuł notariusza apostolskiego.

Czołowe miejsce w dorobku Strozziego zajmuje zbiór Capricci da sonare cembali et organi op. 4 (Neapol 1687), zawierający: 3 capriccia, 3 ricercary, 3 sonaty, 4 toccaty, 3 galiardy, zdyminuowany madrygał Ancidetemi pur J. Arcadelta, 8 kurantów, 2 balety, 1 ballo oraz 3 zestawy wariacji. Styl tych utworów, partyturowa forma publikacji, jak i widoczne wpływy J. Maque’a (toccaty), G.M. Trabaciego (ricercary, tańce) i G. Frescobaldiego (capriccia, sonaty) pozwalają datować je na okres znacznie wcześniejszy od daty wydania. Z indywidualnych cech warsztatowych Strozziego uwagę zwraca skłonność do chromatyki, śmiałych harmonii dysonansowych, oryginalnych połączeń akordowych, nietypowego zdobnictwa i urozmaiconej rytmiki. Strozzi wydał również dwa zbiory wokalne: Responsoria, lamentationes, improperia, psalmi, hymni, motecta et evangelia passionis op. 1, na 4 głosy z basso continuo (Rzym 1655), Officio del Sancto Natale op. 2 (zaginiony) oraz dydaktyczne bicinia Elementorum musicae praxis op. 3, Neapol 1683.

Literatura: B. Hudson Notes on Gregorio  Srozzi and His Capricci, „Journal of the American Musicological Society” XX, 1967; L. Ghielmi Un’autografo di Gregorio Strozzi, organista del Seicento napoletano, „Informazione organistica” VII, 1995; D. Cannizzaro Il manoscritto del 1675 di Donato Cimino: Un’inedita fonte musicale tra Giovanni Salvatore (1641) e G. S. (1687), „Informazione organistica” XXIII, 2011; G. Bovet Les œuvres d’orgue et clavecin de D. Gregorio Strozzi (1615–1687), „La tribune de l’orgue: Revue trimestrielle Suisse Romande” LXXIII, 2021.