Sabbatini, Galeazzo

Sabbatini Galeazzo, *1597 Pesaro, †6 XII 1662 Pesaro, włoski kompozytor i teoretyk muzyki. Studiował u V. Pellegriniego, w latach 1620–1625 był organistą, a 1626–30 i 1641–62 kanonikiem katedry w Pesaro. Od 1630 do 1639 służył jako kapelmistrz na dworze księcia Mirandoli; w latach 1639–41 przebywał w Bergamo, gdzie w 1639 zrezygnował ze stanowiska kapelmistrza bazyliki S. Maria Maggiore. W latach 1652–53 i 1657–59 przebywał w Rzymie.

Sabbatini czynnie włączył się w nurt odtworzenia muzyki starożytnej Grecji, pisał utwory oparte na 3 rodzajach greckich, wprowadzał śmiałe modulacje i zaproponował strojenie instrumentów klawiszowych przez podział tonu na 5 części. Jego muzyka jest przykładem sprawnego władania techniką małego concertato na 1–6 głosów i instrument.

Literatura: G. Morini Cenni sul basso continuo in Italia nel XVII secolo w: Studi corelliani. IV, red. G. Staffieri, P. Petrobelli, Florencja 1980; P.  Barbieri Cembali enarmonici e organi negli scritti di Kircher con documenti inediti su Galeazzo Sabbatini w: Enciclopedismo in Roma barocca, red. M. Casciato, M.G.  Ianniello, M. Vitale, Wenecja 1986; C. Belli Montanari La cappella musicale del Duomo di Pesaro: maestri, organisti e cantori dal Rinascimento al Barocco, „Frammenti: quaderni per la ricerca” IX, 2005.